…Wezel…

Lelijker kun je ‘n hond niet op de foto krijgen, alsof ze dronken was, met haar waterige kijkers en tong uit haar bek… (Zie onder dit verhaal)

Echt waar, als je een hond niet kwijt wil moet je hem zo op de foto zetten, Pikachu is er mooi bij… Hoewel, op zomaar een moment verscheen er een foto in mijn app… “Wat is er met dat beest” vroeg ik mijn lief, die de foto quasi per ongeluk, op mijn schermpje liet verschijnen.

“ Oh niks maar die zoekt een mandje”. Nou de boodschap was duidelijk hoor. Mevrouw leek het wel leuk nog ‘n beestje voor ons hondengezin er bij… Nee, nee, dat gaan we niet doen schat. En ook niet na nog een paar “wervende” foto’s uit het Spaanse hok…

Maar na nog even doordrammen, was haar vlucht al geboekt onder het motto van “nou ja laat maar komen dan”. We zien wel wat voor beest het is, dan kan ze bij ons ff wennen aan Nederland… en kan ze ter adoptie worden aangeboden…

Van Rotterdam Airport, gehaald en mee naar huis… Een schichtig ruwharig meisje, nog bang voor ‘n vlieg… Met de rest van de honden ging het redelijk goed, al rende ze al snel gillend weg als er een druktemaker achter haar aan rende.

Bang als een wezel verstopte ze zich de eerste twee weken alsmaar onder het bureau, en poepte ze de hut vol. Maar millimeter voor millimeter kwam ze los en kreeg ze vertrouwen in ons. Inmiddels een jaar verder leidt ze een aardig dubbel leven, want enerzijds is ze nog steeds een bange schijterd en aan de andere kant een “smerige bitch”…

Vooral als ze denkt, bepaalde hond formaatjes wel aan te kunnen, kan ze grommend en bazig uit de kast komen… Ze heeft nog niet echt in de gaten dat dit uiteindelijk tegen haar zelf gebruikt gaat worden, maar haar eerste “slachtoffers” pakken haar al aardig terug.

Maar bovenal is ons Mokkeltje een vreselijke clown. We lachen ons kapot om haar aandoenlijke streken, waaronder de onbeholpen manier waarop ze met haar eigen poten in de knoop komt, bij het zitten…

Is het op zich al een ruigharig schatje om te zien, hypnotiseert ze ons regelmatig ook nog met haar lichtgevende, pannenkoek ogen.

Voor wat betreft het adopteren van Peaches, zoals ze eerst heette, was dat al snel geregeld… Ze blijft natuurlijk bij ons, en bij het zoeken naar een andere naam kwamen we al snel uit op:

Mokkel

Want dat is ‘t.