…Rat…

Af en toe zijn we opvanggezin voor ‘n kansloze hond, of nood-hond die per direct ergens weg moet. Dan horen we dat van een of andere stichting en nemen we het dier op. Soms is er wel een heel bizarre reden om een opvanghond in huis te krijgen. 

Zo kwam onze Ricky om beslist dramatische reden in ons leven…

Ricky, de “vuile rat”, maar tegelijk, verschrikkelijk ons maatje. Je moet hem goed de baas blijven, maar dan is het ook een superschat…. een vriend. Hij kwam maar zo op ons pad. We wisten al wel van zijn bestaan, omdat hij bij goede bekenden in opvang zat tot hij geplaatst kon worden bij een definitieve adoptant.

We volgden dat zijdelings via Facebook. Op een dag feliciteer ik, via FB ook het gastbaasje met zijn verjaardag…

Nog geen uur later…

Krijgen we een berichtje van de organisatie, via wie hij in Nederland terecht kwam;

Appje: “Het baasje van Ricky is naar het ziekenhuis gebracht. Mocht er iets ergs gebeuren, kunnen jullie evt. Ricky tijdelijk opvangen?”

Oink… eh, ja natuurlijk doen we dat… Als zoiets nodig is komen we direct in actie… maar eh, slik…

Nog geen uur later…

Appje: “Gastbaasje is overleden”… “Wat kunnen jullie voor Ricky doen?”

Huh….? Wat….? Eh, welnu, ja we komen hem NU ophalen, en 1,5 uur later, waren we bij het dier en namen hem mee naar ons huis….

…pfff…

De baasjes waren gek op deze opvang hond, naast hun eigen honden. Er moet hulp geboden en een hond meer of minder, maakt ons niet uit. Linea recta naar huis gereden, en Ricky kennis laten maken met de andere draakjes. Eerst maar eens kijken wat voor ‘n hond Ricky precies is, en dan kan hij opnieuw ter adoptie worden aangeboden, zoals de bedoeling was.

Inmiddels nog met Ricky naar de uitvaart van zijn gastbaasje geweest, samen nog een gehaktbal op de kist gelegd, voor z’n baasje, en voorgoed afscheid genomen van zijn maatjes en gastvrouwtje.

Vooral zaak Ricky bij ons op verhaal te laten komen, en al snel deed ie volop mee aan onze hondenfeestjes. Zo langzamerhand werd er alles aan gedaan om deze hond te laten adopteren, maar niemand melde zich voor hem…

Dat is maar goed ook, want inmiddels waren we zo aan dat heerlijke monster gehecht, dat ie niet eens meer weg mocht. Nog steeds is het onze heerlijke rat en dagelijks geluk.

Pijnlijk en bizar hoe we aan hem zijn gekomen, maar er wel heel erg blij mee… Elke dag weer…

…onze grote vriend…
…met z’n achterbuurt ogen…
…onze Rat…