…Muis…

(Roen-vertelling)

Het zou maar zo een “Doggy Carol” kunnen zijn…

Bij het uitlaten van de hond kwam ik een paar keer per dag langs dat huis. Wel in de buurt wonend, kende ik de bewoners niet echt, maar zag ze wel eens hun twee honden uitlaten.  

Twee rustige oudere honden, waar zij met haar duidelijk minder gezonde lijf, nog aardig goed mee overweg kon. Erg lang duurde de wandelingen nooit, maar blijkbaar voldoende.

Nu de kou had toegeslagen, zag ik ze eigenlijk nog maar zelden buiten. En ook sporen in de sneeuw lieten, veelzeggend, haastige ontlasting zien…

Omdat het in en rond hun woning vrijwel altijd rustig was, viel op enig moment op dat er een hond blafte. Een scherp onrustig blafje, wat ik nooit eerder hoorde. Hoe laat ik er ook langs kwam ‘s avonds, steeds was er dat blafje.

Tijdens ‘n tamelijk late ronde met m’n hond, hoorde ik een vreemd geluid uit de woning komen. Het had er alle schijn van dat de mensen al naar bed waren, want meer dan een flauw schijnsel was er vanuit de woonkamer niet zichtbaar. En toch was er dat aparte geluid.

Geen aandacht verder aan besteed, zag ik bij toeval de mensen een paar dagen later ineens met hun twee oude honden door de sneeuw ploeteren. De man echter, had een lijn vast waaraan een jonge hond zich stuiterend en trekkend bijna verhing.

Zich generend voor het tafereel, en duidelijk dat ze dat jonge dier niet onder controle hadden vertelden ze, er net een nieuwe hond bij te hebben, waar ze nog “aan moesten werken”.

De dagen daarna met regelmaat langs het huis gelopen, en steeds was er het geblaf en op latere tijd stippen dat vreemde geluid wat ik eerder hoorde. Heel enkele keer zag ik ze nog in de verte, en van enige verbetering merkte ik nauwelijks.

Hoewel echt niet netjes, kreeg ik, op een late avond de gelegenheid, door het niet geheel dichtgetrokken gordijn naar binnen te gluren om te zien waardoor dat geluid werd veroorzaakt.

…mijn hart brak…

In de spaar-verlichte woonkamer zag ik een grote bench staan met daarin een onrustig opspringende hond die met alle geweld probeerde uit te breken, maar met als resultaat dat de bench door de hele woonkamer heen werd “gehuppeld” door het daarin opgesloten beest.

Wat ‘n verdriet en wanhoop kan een hond uitstralen zeg, om beroerd van te worden.

Ik wist nu dat daar iets helemaal niet goed ging en, hoewel ik de behoefte had de ramen er uit te slaan, besloot ik de mensen zo snel mogelijk “toevallig” tegen het lijf te lopen, om ze er voorzichtig op aan te spreken.

Twee dagen later was het geluk met me, en trof ik het complete stel aan de rand van het wandelbosje…

“Hoe gaat het met jullie nieuwe beestje?” vroeg ik voor het eerste voorzichtige contact, en hun antwoord was kort, maar eerlijk en duidelijk wanhopig… “Het valt niet mee” zei de vrouw terneergeslagen, “we krijgen geen vat op onze nieuwe hond”. “Hij sloopt de boel, blaft veel en is bij de wandelingen bijna niet te houden, want ik ben niet sterk genoeg en mijn man is vaak weg”.

Ze legde uit, een tijdelijke opvanghond in huis te hebben gehaald, om het dier te helpen, maar dat ging gewoon niet goed. Zeker ook door hun eigen gezondheidsproblemen konden ze het beest niet bieden wat het zo dringend nodig had; veel beweging en veel contact met andere honden.

Mijn voorzetje, de organisatie waar de hond bij hoorde om hulp te vragen, kreeg gevolg en twee dagen later al, werd de hond opgehaald, door iemand die zelf dagelijks met veel honden te maken bleek te hebben, naar ik vernam.

Alsof de hond zijn bevrijding nabij voelde, ging ze net zo makkelijk mee en terwijl ze haar plas liet lopen sprong ze moeiteloos in de auto op weg naar haar nieuwe toekomst.

Via de sociale media was, vrijwel dagelijks, te volgen waar het beest terecht was gekomen en hoe het er mee ging. Aan de hand van divers beeldmateriaal en berichtgeving was al snel duidelijk dat de hond in het paradijs was aanbeland… Nooit meer in een bench, uren per dag beweging en heel veel maatjes om uitgebreid mee te ravotten…

WAUW

Op een enkel ding na, nooit meer iets gesloopt (net als elke hond) en na een gevulde dag komt het beest ‘s nachts, heerlijk tot rust, gewoon lekker los in huis bij de andere drie en haar baasjes.

Overdag is het feestbeesten geblazen met nog meer “dagjes” honden, waar voor gezorgd word. Het dier is bij het opvangadres gebleven, of eigenlijk opnieuw weer teruggekeerd, na nog een mislukte tussendoor adoptie, en woont er nu definitief en tevreden.

…Misha, onze miezemuis…

Het blijkt de gevoeligste en meest sociale hond te zijn die volledig betrokken is bij haar baasjes. En inmiddels na het overlijden van de nestor hond van de familie, heeft ze, op de baasjes na, zelfs een “leidinggevende” positie veroverd.

…onze “muis”…

… met ‘n “Gelukkig Nieuwjaar” en alle jaren daarop volgend…