…hondenheuvel…het verhaal…

En het was in die tijd dat ik alle dagen met de honden op pad ging naar de uiterwaarden. Uren zo niet dagen achtereen rennen, zwemmen, socialiseren met o.a. koeien en grote stukken wandelen. Met name ik, want Margot had haar eigen werk maar we gingen samen als het even kon. Weer of geen weer was voor ons altijd hondenweer.

Onderweg voor nog een avondwandeling werd ik ziek, CVA, over en uit: Herseninfarct… verlamd en doodziek. Het begin van een slopend en slepend hersteltraject voor zover nog enigszins haalbaar. Maar voorlopig wel uitgeschakeld.

Margot stond er alleen voor en moest zich maar redden. Stoppen met werken en tijdens zorgverlof proberen het huishouden, mantelzorg en het bedrijf draaiende te houden.

Met behulp van vrijwilligers, trouwe klanten en vriendinnen deels door kunnen gaan met De Uitwaaiers. Na vele maanden knokken voor herstel, eindelijk weer naar huis. Na verloop van tijd zelfs weer een taak in het bedrijf, hoe beperkt ook. Het lijf kon niet meer maar mijn geest wel.

Tijdens het fietsen op mijn driewieler kwam ik bij toeval langs een flink stuk grasveld wat bij een zorginstelling bleek te horen. Als in een flits wist ik het… dat wordt ons hondenveld. Tegen diverse meningen in heb ik een minutieus plan gemaakt hetgeen tot op de laatste punt werd goedgekeurd en zelfs met open armen ontvangen.

Hondenheuvel was geboren. Nog diep in schulden en armoe van ons, vorige, promotiebedrijf zijn we met beperkte middelen, vrijwilligers en hard werken aan de slag gegaan het terrein in te richten en na 3 maanden liepen daar de eerste honden.

Al snel groeiden we door en kwamen we de schulden te boven. Met behulp van sympathiserende klanten, familie en fantastische sponsoren konden we het terrein een enorme upgrade geven en werd het een grote speeltuin waar we vele uren vertoefden met de dag roedels.

Nu, na nog meer investeringen en hulp, is dit schitterende hondenterrein meer dan een complete speeltuin geworden. Bijna bij het luxe af maar helemaal op een professionele toekomst voorbereid.

Toen deze week het letterlijk en figuurlijke sluitstuk werd geplaatst, een stalen schuifpoort langs de parkeerhaven, kreeg ik het haast te kwaad… Moet je toch kijken wat we uiteindelijk toch maar voor elkaar hebben gekregen.

Dank aan allen die hun positieve bijdrage hebben geleverd dit samen met ons mogelijk te maken. Geweldig! We bidden nog voor onze woontoekomst, maar onze hondenspeeltuin nemen ze ons niet meer af!