…Draak…

We hadden een hond. Voor mij zat, want ik had in beginsel niet echt veel met honden. Op een uitlaatveld was een vrouw die af en toe een hond opving uit Verweggistan.

Ze liet ‘n afbeelding van een hondje zien, dat wel naar Nederland zou kunnen komen, maar ze wist niet of er dan snel een adoptant zou zijn. We hadden het er wel eens over of ook wij nog een hond er bij wilden… Maar ik zag beren op de weg waaronder, kosten, opvoeding, trainen en wat al niet meer.

Mijn lief zag geen beren en ook geen weg, en dacht dat het wel een leuk vriendje voor onze Pepper zou zijn. Na heel veel rekenen en afwachten, dachten we er over; misschien, eventueel, onder voorbehoud en we moeten het er eerst nog over hebben…. enz.

Het hondje was al onderweg naar Nederland intussen en we zaten nog nergens aan vast. Paar dagen later was het beest op het veld, niet echt mijn formaat hond maar toch wel ‘n leuk ding.

De hondengod greep denk ik in, want onze Pepper liep om alle verder aanwezige honden heen, naar Asco (zo heette hij) toe en ging met hem spelen… Samen gingen ze spelen… Asco nog wel aan een lang touw, want je weet het nooit met Spanjaarden. De charme van Asco en de belangstelling van Pepper was de sleutel voor het openen van ons huis voor dit kereltje… Paar dagen later al was ie van “ons”…

Wat een lol die twee zeg, wat een ravotpartijen en gekloot door onze hele hut heen… Dit hadden we dus duidelijk nooit, niet moeten doen… De naam van het beest stond ons tegen, en omdat we al ‘n “Pepper” hadden leek “Salto” wel bijpassend voor dit leuke stel. De A en O klank kende het dier al dus luisteren zou niet moeilijk zijn.

We hebben wel heel wat zorg gehad om het wegloopgedrag van die eigenwijze draak… Wat ja dat kunnen Podenco’s wel zijn hoor. En arrogant ook, als je in zijn hondenogen iets fout doet, zet ie je op negeer. Eenmaal aan elkaar gewend en gewaagd, bleek het een vreselijk innemend kereltje te zijn waar we stapelgek op werden. Dikke maatjes met Pepper en ook ook met ons.

Veel beleefd waaronder urenlang wegblijven bij een wandeling, aangevallen worden door een pitbull waar ie eerst altijd mee speelde, en een keer bijna verzopen toen die lul achter eend aan bleef jagen, die steeds kopje onder ging, door het ijs gezakt, zich vastgelopen in een bos… en, met enige regelmaat waren we hem kwijt, als ie lekker in een kast op in de auto lag te slapen.

Wat een wijs, lief, slim en relaxed hondje zeg…

nog steeds wel ‘n eigenwijze draak
nog steeds ook verschrikkelijk aandoenlijk

Op de foto, het eerste contact met Pepper en Salto…